Margot Brekelmans
Hoofdstraat 37
9801 BT Zuidhorn
T: + 31 (0)594 507 478
E: info@margot-brekelmans.nl

 
 
 

Margot Brekelmans & Annagreet Hoogeland: 19 november t/m 24 december 2009

Hondachtigen en Schotse hooglanders

Je moet als galeriehouder, ook al bereid je je nog zo goed voor, toch altijd maar afwachten of een tentoonstelling goed uit de verf komt. Zeker als je meer dan één exposant presenteert en je het werk los van elkaar alleen in ateliers hebt gezien. Het driedimensionale werk van Margot Brekelmans en de foto's van debutant Annagreet Hoogeland, nu te zien bij Artemisia in Leeuwarden, hebben de zeldzame symbiose die je je wenst.

Aan de wanden hangen foto's op dibond en acrylglas, die Hoogeland maakte in noordelijke landschappen, waaronder de Wadden. Ze maakt haar opnamen zowel analoog als digitaal, om ze vervolgens allemaal digitaal teverwerken. Het zijn verstilde beelden met een zekere raadselachtigheid. Voor een deel van het getoonde werk gebruikte ze een pinhole-camera, een negentiende-eeuws uitziend doosje met een heel klein gaatje, dat de lens vervangt. Wat er uiteindelijk op de film terecht komt en dus het resultaat vormt is maar ten dele te beïnvloeden door de fotograaf. Er ontstaan (on)scherpte en diepte maar vooral valt de schilderachtige zachtheid op.

Heel anders dan de vele zee- en waddenfoto's die je in dit gewest zo vaak tegenkomt, zijn de indrukken met bekertje of zeewier, die door haar werkwijze een hoofdrol krijgen als 'verschijnsel'. Strand en branding zijn verstard, houden figuurlijk gesproken de adem in. Bovendien versterkt het betoverende blauw van het werk de raadselachtigheid. Haar vierkante foto's van Schotse hooglanders zetten deze trotse dieren neer als echte karakters. Of als krachtige silhouetten in het duister. Die frapperen juist weer door scherpte en perspectief.

De geslaagde dubbelpresentatie met de hond-objecten van Margot Brekelmans zit hem misschien wel juist in dat perspectief. De foto's suggereren al diepte, de op een sokkel geplaatste honden benadrukken het effect. Zoals het halftransparante hondje in kunsthars, dat je meteen bij binnenkomst in het oog springt. Brekelmans gebruikt de hond als beginpunt van haar werk, wat soms objecten oplevert op de grens van kunst en design, onder meer met lampjes op de rug. Er zit er zelfs een braaf op de stoep van de galerie, aan de ketting dat spreekt. Maar andere hondjes, vaak in polyester, zijn autonome werkjes. Zo heeft er een een voodoo-benadering en een ander draagt hoorntjes, want Brekelmans blijft zoeken naar nieuwe variaties.

André Keikes (Leeuwarder Courant, 11 december 2009)